Bir varmış, bir yokmuş…
Uzak bir köyde, birbirini çok seven ve her zaman birlikte vakit geçiren bir aile yaşarmış. Bu ailenin içinde baba, anne, bir oğul ve bir kız varmış. Baba, her gün tarlada çalışırmış. Ancak işinin zorluğuna rağmen akşam eve döndüğünde her zaman güler yüzle ve neşeyle eve girermiş. Anne ise evin içindeki işleri yaparken çocuklarını da hep mutlu etmeye çalışırmış. Yemekleri tatlı bir gülümsemeyle hazırlarmış ve akşam yemeği zamanı tüm aile bir arada toplanıp neşeyle sohbet edermiş.
Çocuklar sabah güneşiyle uyanır, bahçede oynarken neşeden havalara uçarlarmış. Çiçekler arasında koşar, kedileriyle oynar, arada bir annelerine yardım ederlermiş. Özellikle oğulları babasının yanında çalışmayı çok sever, bazen tarlada ona yardımcı olur, bazen de akşamları babasıyla balık tutmaya giderlermiş. Kızları ise annesinin yanına gidip yemek pişirmeyi, evin içini düzenlemeyi çok severmiş. Evlerinde her şey sevgi ve neşeyle yapılırmış.
Bir sabah mutlu aileyi ziyarete bir misafir gelmiş. Misafir, köyün dışında büyük bir şehirden geliyormuş. Uzak orman yollarını geçerek köye varmış ve ilk iş olarak bu mutlu aileyi görmek istemiş. Misafir, ailenin evine vardığında odada gülüşler, neşeli sohbetler ve hoş bir yemek kokusu olduğunu fark etmiş.
“Ne kadar huzurlu bir ev burası!” demiş kendi kendine. Aileyle tanışınca misafir, onların birbirine gösterdiği sevgiye hayran kalmış. Baba her zaman çok nazik, sabırlı ve sevgi doluymuş. Anne o kadar şefkatliymiş ki her an çevresine sıcaklık yayıyormuş. Çocuklar da birbirine destek olur, neşeyi her zaman paylaşırlarmış.
Misafir, “Bu aile nasıl bu kadar mutlu olabilir?” diye sormuş kendi kendine. Zamanla başka misafirler de gelmiş. Ancak çoğu sadece hayatın dışındaki dünyayı görmek, farklı şeyler deneyimlemek istemiş. Onlar bu aileyi gözlemleseler de sırrı tam olarak anlayamamışlar.
Bir gün küçük kız misafire yaklaşmış ve şöyle demiş:
“Bizi mutlu kılan şey, birbirimize duyduğumuz sevgidir. Biz, her şeyin en değerli olduğunu, sevginin hiçbir şeye ihtiyaç duymadığını öğrendik.”
Misafir, küçük kızın sözlerini duyunca çok etkilenmiş. Ailenin mutluluğunun sırrının maddi şeyler veya büyük zenginlikler olmadığını fark etmiş. Aslında en büyük mutluluk; basit ve sade bir yaşamda, birlikte geçirilen zaman ve paylaşmakta gizliymiş.
Bundan sonra köydeki herkes bu ailenin sırrını öğrenmiş. “Gerçek zenginlik, sevgiyi paylaşmakta ve birlikte olabilmekte saklıdır.” demişler. Mutlu aile de bu şekilde yaşamına devam etmiş. Zamanla çevredeki her köyde, her kasabada bu ailenin mutlu yaşamı anlatılır olmuş. Çünkü herkes öğrenmiş ki mutluluğun temelinde sadece kalpten gelen sevgi var.
Loading...
