(Uyarı: Bu masal küçük çocukların hoşuna gitmeyebilecek ögeler içeriyor olabilir.)
Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, uzak diyarların birinde yaşlı bir adam ve oğlu yaşarmış.
Günlerden bir gün adamın oğlu ormanda dolaşırken yanlışlıkla yolda yatan bir yılanın üzerine basmış. Yılan, bu ani acıyla irkilmiş ve adamın oğlunun bacağını ısırıvermiş. Oğlan, babasının yanına kadar gidebilmiş ama yılanın zehri nedeniyle çok hastalanmış.
Olanları öğrenen adam bir hışımla baltasını kapıp yılanın peşine düşmüş. Bir hamlede yılanın kuyruğunu kesip atmış. Ancak yılan, bu olaydan sonra köyde korku salmış; adamın çiftliğine dadanarak hayvanlara zarar vermeye başlamış. İnekler, öküzler… Hepsi bu yılanın intikamından nasibini almış.
Yılan durmak bilmiyormuş. İnekleri korkutuyor, tavukları kaçırıyor, her gece çiftlikte başka bir olay çıkarıyormuş. Adam, “Bu böyle gitmez,” demiş ve bir sabah yılanın yaşadığı mağaraya gidip ona seslenmiş.
“Benim oğlum sana, sen de bana zarar verdin. Şimdi her ikimiz de hırslarımızı giderdiğimize göre ödeştik. Artık vazgeç intikam duygundan da bitsin bu düşmanlık!” demiş.
Yılan, karanlıkta parlayan gözleriyle adama bakmış ve şöyle demiş:
“Hayır, istemiyorum. Sende o evlat acısı, bende de bu kuyruk acısı oldukça hiçbir zaman eskiye dönemeyiz. Affedebilirim belki, ama unutmam.”
Adam, kin ve intikam duygusunun ne kadar büyük sorunlara yol açtığını o an anlamış. Masal da burada bitmiş.
Bu masal bize, incinmelerin belki affedilebileceğini ama her zaman unutulamayacağını hatırlatır. Yaşanan acılar ve yaralar, insanların ya da hayvanların hafızalarından kolayca silinmez. Affetmek ile unutmak arasındaki ince çizgiyi anlamamıza yardımcı olur.
Ve kim bilir, belki de La Fontaine’nin 1600’lü yıllarda yazdığı bu masal, bir daha düşmanlık ve intikam peşinde koşmadan önce iki kez düşünmemize neden olur.
Loading...
