Bir varmış, bir yokmuş… Geniş bir ormanda, diğer ağaçların gölgesinde küçük bir çam ağacı varmış. Güneşin ışıkları diğer uzun ve görkemli ağaçların yapraklarına vurdukça, çam ağacı da büyümek ve onlar gibi güçlü olmak istiyormuş. Ama her zaman sabırsızmış…
“Keşke daha büyük olsam! Şu ince dallarım ve kısa boyumla kimse beni fark etmiyor.” diye üzülerek içinden geçirirmiş.
Günler, aylar geçmiş. Çam ağacı biraz büyümüş ama hâlâ kendini yeterince büyük hissetmiyormuş. Kırlangıçlar uçup giderken onların maceralarını dinler, rüzgârın taşıdığı hikâyelere kulak verirmiş. Ama o hep gelecekte daha büyük olmayı düşlermiş, bulunduğu anın güzelliğini hiç fark edemezmiş.
Bir gün, ormana birkaç oduncu gelmiş. Büyük ve gösterişli çam ağaçlarını kesip götürmüşler. Küçük çam ağacı, bu durum karşısında şaşırmış ama yine de onların insanların dünyasında çok önemli yerlere gittiğini hayal ederek heyecanlanmış.
Sonunda, o da kesilmiş ve bir arabaya yüklenerek şehre götürülmüş. Gözlerini açtığında kendini büyük bir salonun ortasında, süslü bir Noel ağacı olarak bulmuş. Etrafında çocuklar koşuyor, dallarına parıltılı süsler ve ışıklar asılıyormuş. İlk defa herkes ona hayran hayran bakıyormuş!
“İşte şimdi gerçekten önemli bir ağaç oldum!” diye sevinmiş.
Ancak bu mutluluk uzun sürmemiş. Noel geçtikten sonra süsleri çıkarmışlar, ışıkları söndürmüşler ve onu karanlık bir köşeye kaldırmışlar. Kimse artık ona ilgi göstermiyormuş. Günler geçtikçe yaprakları solmuş, dalları kurumuş. Bir zamanlar büyük olmak isteyen çam ağacı, şimdi küçülüp zayıf düşmüş.
Sonunda, bir oduncu onu alıp dışarı çıkarmış ve odun olarak kesmiş. Küçük çam ağacı geçmişi düşündüğünde, ormanda rüzgârla dans eden yapraklarını, kuşların tatlı cıvıltılarını ve o güzel günleri hatırlamış. Ama artık her şey için çok geç olmuş…
Ve böylece bir zamanlar büyük olmayı hayal eden çam ağacının öyküsü sona ermiş.
Loading...
