MOR TAVŞAN OKULA NEDEN GEÇ KALDI?

Orman Okulu açılmış, ilk gün geçmiş bileymiş. Mor Tavşan’ın da ilk gün heyecanı kalmamış; hatta dün sınıfta kendini güzelce tanıttıktan sonra içi cesaretle dolmuş. Okul dönüşü annesine her şeyi bir bir anlatmış:

“Söz almak için kulağımızı kaldırıyoruz, merdivenlerde birbirimizin kuyruğuna basmıyoruz, kantinde sıraya giriyoruz, ‘günaydın’ demeyi unutmuyoruz.”

Sonra oyun oynamış, zıplamış, gülmüş; o kadar çok eğlenmiş ki yatma saati gelince Zaman Saatinin uyarısını duymamış. İbreler hafifçe parlamış, “tik… tak… tıkır tıkır…” der gibi hızlanmış; Mor Tavşan ise “Biraz daha, biraz daha.” deyip oyuna devam etmiş. Yatağa girdiğinde gece çoktan ilerlemiş. Sabah alarm çalmış. Mor Tavşan göz kapaklarını aralayıp “Bi’ dakika daha.” demiş ve yeniden kapatmış. O anda Zaman Saati kızarmış gibi ışıldamış; tik-taklar yarışa dönmüş: “tik-tak-tak-tak!” Zaman sanki pencereden koşarak kaçıyormuş.

Mor Tavşan sıçrayıp kalkmış ama odası karmakarışıktı. Masanın altından küçük bir top bulmuş. “Aa, bu da dün kaybolmuştu!” deyip bir an elinde sektirmeye başlamış… Tam o sırada saatin sesi kulaklarında büyümüş. “Aaa! Geç kalacağım!” diye toparlanmaya koyulmuş. Çekmeceleri açmış; çoraplar yok. Yatağın ucunu kaldırmış, birini bulmuş, diğerini ararken pofuduk çorap kukla gibi yüzüne bakmış. Mor Tavşan kıkırdamış: “Merhaba Bay Pofuduk!” Parmağını sokup konuşturmuş: “Okula gitmek ister misiniz?” Sonra irkilmiş: “Hayır, hayır! Oyun sonra.” demiş ve çorabı ayağına geçirmiş.

İkinci çorabı bulunca yine dayanamamış; iki kukla birden şarkıya başlamış: “La la la, önce oyun, sonra okul!” Zaman Saatinin camı pırıldamış, ibreler hızlanmış. Mor Tavşan iç çekmiş: “Offf, yine zaman gidiyor!” deyip çorapları aceleyle giymiş.

Aynanın karşısına geçmiş; saçlarını tararken bir türlü karar verememiş. Kulaklarını dikse mi, yana mı düşürse? Denemiş, gülmüş, tuhaf yüzler yapmış. “Ben mi, ben mi? Hangisi daha okul çocuğu?”

Saatin sesi yeniden tırmanmış. Mor Tavşan derin bir nefes almış: “Tamam. Şimdi ciddiyet.” Hızla tarayıp aynadan uzaklaşmış. Çantasını alınca başka bir dert çıkmış: defterle kalem kutusu yanlış gözdeymiş, silgi kayıpmış. Silgiyi bulmuş ama kapı ağzında ayakkabılarını ararken top bir kez daha göz kırpmış. Mor Tavşan istemsizce bir kez sektirmiş… iki… üç… “Yok yok yok!” diye mırıldanmış ve topu yerine bırakmış.

Kahvaltıya vakit kalmamış. Ekmeği kaptığı gibi yola çıkmış; koşarken peynir gömleğine damlamış. Kalbi güp güp atıyor, kulaklarının içi ısınıyormuş. Bir kez tökezlemiş, çantası düşmüş; kitaplar yere saçılmış. Toplayıp yeniden koşmuş.

Okula vardığında zilin son sesi koridordan çekiliyormuş. Sınıfa girince içeride sessizlik. Herkes yerinde. Mor Tavşan içinden “Keşke görünmez olsam.” diye geçirmiş ve yavaşça içeri adım atmış.

Baykuş Öğretmen gözlüğünün üzerinden bakmış ve nazikçe demiş: “Hoş geldin, Mor Tavşan. Yerine geçebilirsin.”

Mor Tavşan başını eğmiş, sıraya geçerken kalbi bu kez mahcubiyetten hızlı atıyormuş. Ders arası Baykuş Öğretmen yanına gelmiş: “Okula zamanında gelmek, arkadaşlarının dikkatini bölmemektir. Bu hem kendine hem sınıfına saygıdır.” Mor Tavşan fısıldamış: “Özür dilerim öğretmenim. Bir daha dikkat edeceğim.” Gün boyunca uykusuzluk peşini bırakmamış. İçinden “Keşke zamanımı sabah iyi kullansaydım.” diye geçirmiş ve defterinin kenarına küçük bir saat çizmiş. Akşam eve dönünce annesi onu gülümseyerek karşılamış. Mor Tavşan sessizce: “Bugün biraz zor geçti… ama bu akşam farklı olacak.” Yemekten sonra çantasını düzenlemiş, giysilerini hazırlamış.

Zaman Saati bu kez yumuşak tik-taklarla şarkı söylüyormuş. Mor Tavşan erkenden yatağa girmiş ve fısıldamış: “Yarın, saatle dost olacağım.”

O gece orman sessizmiş. Ay ışığı pencereden süzülmüş, Zaman Saatinin camında küçük bir ışık yanıp sönmüş. Masal da burada bitmiş.