Bir varmış, bir yokmuş…
Güzel bir ormanda, her türden çiçek büyürmüş. Bu çiçekler, her sabah güneşin ilk ışıklarıyla uyanır, geceleri yıldızların parıltısında uyurlarmış. Her bir çiçeğin kendine özgü bir rengi, kokusu ve şekli varmış. Ancak, bu çiçeklerin bir annesi varmış; her çiçeğin annesi, ormanın en güzel ağacıymış. Çiçekler, bu ağacın etrafında yaşar, ona yakın olmak için birbirleriyle yarışırlarmış.
Ağaç, çok büyük ve zarifmiş. Gövdesi güçlü ve sağlam, dalları ise ince ve uzunmuş. Çiçekler, sabahları ağaçla konuşur, ona her gün büyüdükleri için teşekkür ederlermiş. Ağaç, onları her zaman sakinlikle izler, rüzgarla sallanırken bile onlar için en güzel melodiyi söyler, onlara büyümeleri için cesaret verirmiş.
Bir gün, rüzgar çok kuvvetli esmeye başlamış. Çiçekler, ağaçlarının etrafında güven içinde duruyorlarmış, ancak rüzgar gittikçe şiddetlenmiş ve bazı çiçeklerin başları eğilmiş, bazıları da yere düşüp savrulmuş. Ağaç, rüzgarı hissederek hızla dalgalarını çiçeklerin üzerine eğmiş ve onları korumaya çalışmış. “Sakın korkmayın, ben buradayım!” demiş ağaç, tüm gücüyle dalgalarını çiçeklerin üstüne yatırarak onları korumuş.
Rüzgar sonunda dinmiş, ve çiçekler, ağaçlarının etrafında güvenle durmayı sürdürmüş. Her biri tekrar başlarını dik tutarak, her geçen gün biraz daha büyümüş.
Zamanla çiçekler daha da büyümüş, her biri kendi güzelliğini keşfetmiş. Ama hiçbiri ağaçlarına olan minnettarlıklarını unutmamış. Çiçeklerin annesi her zaman onların yanında olmuş ve onları sevgiyle büyütmüş. Ormandaki her çiçek, en güzel rengini ve kokusunu ağaçlarının etrafında bulurmuş.
Ve ormanda, her çiçek bir kez daha büyürken, ağaç hep onlara gücünü, sevgisini ve sıcaklığını sunarmış. Çiçekler, mutlu ve güvenli bir şekilde yaşamaya devam etmişler.
Loading...
