Bir varmış, bir yokmuş… Bir odanın yüksek rafında, birbirine aşkla bakan iki porselen biblo yaşarmış. Biri pembe yanaklı, altın saçlı zarif bir Çoban Kızı, diğeri ise minik fırçasını ve merdivenini taşıyan cesur Baca Temizleyiciymiş. İkisi de bir ustanın elinden çıkmış, ince ince işlenmiş ve odaya yerleştirilmiş. Ne var ki, bu güzel rafta yalnız değillermiş. Yanlarında, uzun sakallı, çatık kaşlı yaşlı bir Çinli figürü dururmuş. O, kendini çok önemli sayar, Çoban Kızı’nı kendine eş olarak seçtiğini söyler ve kimsenin fikrini sormazmış.
Çoban Kızı bu duruma çok üzülmüş, Baca Temizleyici’ye dönüp fısıldamış:
“Beni onunla evlenmeye zorluyorlar! Ama ben yalnızca seni seviyorum.”
Baca Temizleyici gözlerini kararlılıkla açmış:
“Öyleyse kaçmalıyız! Bu raf bizim hapishanemiz olamaz.”
Gece olunca, titrek mum ışığının gölgeleri arasında, el ele tutuşup rafa çıkmışlar. Oradan aşağı inmek hiç kolay değilmiş! Baca Temizleyici, merdivenini dikkatlice yerleştirmiş, Çoban Kızı da nazikçe adım atarak aşağı süzülmüş. Halının üzerine indiklerinde, kalplerinin küt küt attığını hissetmişler. Özgürdüler!
Ancak odadan dışarı çıktıklarında, dünya sandıkları kadar kolay bir yer değilmiş. Büyüleyici ama ürkütücü karanlık, devasa mobilyalar, bilmedikleri yollar onları korkutmuş. Çoban Kızı ürpermiş ve duraksamış.
“Belki de geri dönmeliyiz…” diye fısıldamış ürkekçe.
Baca Temizleyici derin bir nefes almış.
“Ama kaçmazsak, o korkunç Çinli figür seni alacak!”
Fakat Çoban Kızı o kadar ürkmüş ki gözleri dolmuş, “En azından rafa geri dönersem güvende olurum.” diye düşünmüş. Onu üzmek istemeyen Baca Temizleyici başını eğmiş ve birlikte geldikleri yoldan geri dönmüşler. Yine de içleri burukmuş.
Ama kader onlardan yana olmuş! Döndüklerinde fark etmişler ki, yaşlı Çinli figürü yerinden düşüp paramparça olmuş! Artık onları zorlayacak kimse yokmuş! Böylece Çoban Kızı ve Baca Temizleyici, yeniden ama bu kez özgürce yan yana durabilmişler.
Ve orada, raftaki en mutlu porselen figürler olarak yaşamışlar…
Loading...
