Dürüst Oduncu Masalı

Yüksek, koyu yeşil, iri gövdeli ağaçların olduğu büyük ormandan yankılana yankılana “tak” “tak” “taak” sesleri yükseliyormuş. Geniş kollarıyla elinde baltasını sımsıkı tutan oduncu, güçlü bir şekilde baltasını sallamış ve o ses yine tüm ormanda yankılanmış “taak…”

Ormancı için sakin ve güzel bir günmüş. Her zaman olduğu gibi erkenden kalkıp işinin başına geçmiş. Oduncu, çok başarılı, çalışkan ve dürüst bir insanmış; bu nedenle herkes onu severmiş.

Oduncu, bir hayli ağaç kestikten sonra oldukça yorulmuş, bir hayli eski olan baltasını kenara bırakmış ve bir ağacın altına uzanmış. İçinden “Keşke daha keskin bir baltam olsaydı, bu balta da epey eskidi” diye düşünmüş. Bu düşüncelerle uykuya dalan oduncu, uyandığında baltasını bıraktığı yerde bulamamış. Ormanda bir o tarafa gitmiş, bir bu tarafa bakmış ama baltası yokmuş. Oduncu oldukça üzgün bir halde etrafta gezinirken karşısına aniden yaşlı bir adam çıkmış ve ne olduğunu sormuş.

Oduncu, baltasını kaybettiğini söylemiş. Yaşlı adam, çuvalından gümüş saplı bir balta çıkarmış ve sormuş: “Bu balta senin olabilir mi?”

Oduncu, “Hayır, o balta benim değil.” demiş.

Yaşlı adam gümüş saplı baltayı yere koymuş ve çuvalından altın saplı bir balta çıkarmış. Balta pırıl pırıl parlıyormuş; çok keskin ve çok güzel bir baltaymış.

Yaşlı adam baltayı uzatmış: “Öyleyse bu kesin senin baltandır!” demiş.

Oduncu, “Hayır, benim baltam eski bir baltaydı.” demiş.

Altın saplı baltayı da yere koyan yaşlı adam, “Bak” demiş ve bir ağacın dibini işaret etmiş. Oduncunun